Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

Η ιστορία και η δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της μεγαλύτερης τρομοκρατικής οργάνωσης της Ιταλίας

Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν μια τρομοκρατική οργάνωση ακραίων Μαρξιστών-Λενινιστών που έδρασε στην Ιταλία στη δεκαετία του '70 και τις αρχές του '80.

Γνωστή ως Brigate Rosse, έθεσε ως πρωταρχικό της στόχο την έξοδο της Ιταλίας από το NATO, με το μεγαλύτερό της χτύπημα να περιλαμβάνει την απαγωγή και δολοφονία του πρωθυπουργού της χώρας Αλντο Μόρο το 1978. Η μακρά και πλούσια τρομοκρατική της δράση μετρά μάλιστα πολυάριθμες πράξεις βίας, από πολιτικούς στόχους μέχρι και τυφλά χτυπήματα.

Όπως και άλλες ευρωπαϊκές τρομοκρατικές οργανώσεις της ψυχροπολεμικής εποχής, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες «ιδρύονται» από ριζοσπαστικές φοιτητικές ομάδες, με πρωτεργάτες τους Renato Curcio, Alberto Franceschini και Mara Cagol, το 1970.

Δύο ομάδες κρούσης απαρτίζουν αρχικά τις Ερυθρές Ταξιαρχίες: το Trento Group, με ισχυρό έρεισμα στο Τμήμα Κοινωνιολογίας καθολικού πανεπιστημίου, και το Reggio Emilia Group, με αρχηγό τον Franceschini, που στρατολογεί μέλη πρωτίστως από την κομμουνιστική νεολαία.

Πρώτα βήματα
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δρουν στην αρχή περιφερειακά, με τις επιχειρήσεις τους να περιορίζονται γύρω από το πανεπιστήμιο αλλά και σε βιομηχανικές περιοχές του Μιλάνου, μέρη που αποτελούσαν πλούσιες πηγές στρατολόγησης νέων μελών.

Τα πρώτα χτυπήματα ήταν μικρού βεληνεκούς, με τα τρομοκρατικά βέλη να στρέφονται σε σαμποτάζ εργοστασίων και διαρρήξεις, θα σημειώσουν ωστόσο και την πρώτη απαγωγή τους το 1972.

Αυτό βέβαια έμελλε να αλλάξει όταν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ξεκίνησαν να έχουν σχέσεις με το σοβιετικό καθεστώς, μέσω της Τσεχοσλοβακίας. Μέχρι το 1974, η οργάνωση είχε ήδη σημειώσει την πρώτη της πολιτική δολοφονία και μετατράπηκε σε «κανονική» τρομοκρατική οργάνωση, μπαίνοντας στο στόχαστρο των Αρχών.

Σύλληψη και γενίκευση της δράσης
Τον Σεπτέμβριο του 1974, πράκτορας των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών που είχε διεισδύσει στην οργάνωση προβαίνει σε αποκαλύψεις που θα οδηγήσουν στη σύλληψη των Curcio και Franceschini, με τους αρχηγούς των Ερυθρών Ταξιαρχιών να καταδικάζονται σε 18 χρόνια κάθειρξης. Ο Curcio μάλιστα θα απελευθερωθεί από την οργάνωση για σύντομο χρονικό διάστημα, θα ξαναπιαστεί ωστόσο από τις Αρχές λίγο αργότερα.

το σήμα-κατατεθέν της δράσης τους: μπόλικοι βιομήχανοι και πολιτικοί θα πιαστούν όμηροι, κυρίως για τα χρήματα των λύτρων, που μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την οργάνωση και την άνομη δράση της.

Στην ακμή των Ερυθρών Ταξιαρχιών, η οργάνωση υποστηριζόταν από σοβιετικά όπλα και εκρηκτικές ύλες, τα οποία παρέχονταν από την Τσεχοσλοβακία μέσω των δρόμων διακίνησης της ηρωίνης αλλά και την PLO [Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης]. Την ίδια εποχή, τα μέλη της οργάνωσης εκπαιδεύονται σε στρατόπεδα της Συρίας αλλά και της Πράγας.

Η αθρόα βοήθεια του σοβιετικού καθεστώτος στις Ερυθρές Ταξιαρχίες θα οδηγούσε προοδευτικά σε τριβή των σχέσεων του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος και της KGB, η οποία αρνιόταν να κόψει την υποστήριξη στην ιταλική τρομοκρατία.

Καθώς οι Ταξιαρχίες γίνονταν ολοένα και πιο ακραίες, εξτρεμιστικές και βίαιες, επέκτειναν την τρομοκρατική τους δράση και σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, βάλλοντας κυρίως εναντίον της βιομηχανίας και του επιχειρηματικού κόσμου.

Το 1975, μια επιχείρηση της αστυνομίας να σώσει όμηρο από τα χέρια των Brigate Rosse θα καταλήξει σε πιστολίδι και ανταλλαγή πυροβολισμών, αφήνοντας δύο αστυνομικούς νεκρούς αλλά και την αρχηγό της οργάνωσης Mara Cagol. Το γεγονός αυτό θα πυροδοτήσει μια βίαιη «σταυροφορία» της οργάνωσης κατά της αστυνομίας και της δικαστικής εξουσίας, ιδιαίτερα εναντίον των αξιωματούχων που είχαν εμπλακεί στην καταδίκη μελών των Ταξιαρχιών.

Δολοφονία του ιταλού πρωθυπουργού
Το ηχηρότερο χτύπημα των Ερυθρών Ταξιαρχιών θα σημειωθεί το 1978, όταν θα απαγάγουν και 56 μέρες αργότερα θα δολοφονήσουν τον πρωθυπουργό Aldo Moro. Η καλοσχεδιασμένη επίθεση εναντίον του πρωθυπουργού, με τα μέλη της οργάνωσης να έχουν φορέσει κλεμμένες στολές της αεροπορικής Alitalia, περιλάμβανε ενέδρα, κατά την οποία θα δολοφονούνταν 5 σωματοφύλακες του Moro.

Τα μέλη των Ταξιαρχιών διεκδικούσαν πλέον το ημι-επίσημο καθεστώς του «αντάρτη», η κυβέρνηση αρνήθηκε ωστόσο να διαπραγματευτεί με αυτούς που στα μάτια της ήταν απλώς στυγνοί τρομοκράτες και εκβιαστές. Αρνήθηκε παρά τις ύστατες και απεγνωσμένες εκκλήσεις του πρωθυπουργού, με τον Moro να στέλνει μια σειρά από απέλπιδες επιστολές βοήθειας στην οικογένειά του, σε φίλους, ακόμα και στον Πάπα.



Καθώς η ομηρία συνεχιζόταν, οι τρομοκράτες φοβήθηκαν κάποια στιγμή πιθανή αποκάλυψη της κρυψώνας τους, την ώρα που είχαν ήδη αποθαρρυνθεί ότι θα έπαιρναν αυτά που ζητούσαν: εκτέλεσαν λοιπόν τον τραγικό πρωθυπουργό με περισσότερες από 10 σφαίρες, ενώ σε μια τελευταία πράξη προσβολής προς την αστυνομία, παράτησαν τη σορό του σε ένα αυτοκίνητο κοντά στο αρχηγείο του χριστιανο-δημοκρατικού κόμματος στη Ρώμη, παρά το γεγονός ότι όλη η πόλη παρακολουθούνταν στενά από τις Αρχές.

Η δολοφονία του πρωθυπουργού θα είχε ωστόσο τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα: ο Aldo Moro ήταν δημοφιλής προσωπικότητα για όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας, την ώρα που η ιταλική Αριστερά καταδίκασε τον φόνο, όπως έκαναν και κάποιοι από τους φυλακισμένους αρχηγούς της ίδιας της οργάνωσης.

Παρακμή και πτώση
Ένα ακόμα χτύπημα στη δημοτικότητα των Ταξιαρχιών θα έρθει το 1979, όταν εκτέλεσαν με πυροβολισμούς τον Guido Rossa, έναν δημοφιλή συνδικαλιστή που είχε κατηγορήσει νωρίτερα τις Ταξιαρχίες για προπαγάνδα. Η κίνηση αυτή θα έκανε την οργάνωση να χάσει το λαϊκό της έρεισμα στο εργατικό κίνημα.

Η απώλεια της δημοτικότητας των Ερυθρών Ταξιαρχιών θα συνοδευτεί από επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας της αστυνομίας, με τις επιδρομές των Αρχών να οδηγούν στη σύλληψη χιλιάδων ακτιβιστών αλλά και στη φυγή άλλων στη Γαλλία και τη Νότια Αμερική. Πολλοί από τους συλληφθέντες θα συνεργάζονταν με την αστυνομία, με τις πληροφορίες τους να οδηγούν στη σύλληψη μερικών από τους «εγκέφαλους» της οργάνωσης.



Παρά την παρακμή και τη συρρίκνωση της επιρροής τους, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες δεν είχαν φτάσει ακόμα στο τέλος τους: στις 17 Δεκεμβρίου 1981, μια μικρή ομάδα απήγαγε τον αμερικανό ταξίαρχο Dozier, διοικητή της νατοϊκής δύναμης. Οι ιταλικές ειδικές δυνάμεις θα έσωζαν ωστόσο τον στρατιωτικό 42 μέρες αργότερα, βγάζοντάς τον σώο και αβλαβή από το διαμέρισμα όπου και κρατούταν.

Παρά το ανησυχητικό του γεγονότος, αυτό έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα της οργάνωσης, η οποία το 1984 θα διασπαστεί σε δύο σκέλη. Πολλοί από τους παλιούς αρχηγούς θα αποκηρύξουν την ιδέα του ένοπλου αγώνα, την ίδια στιγμή που η υποστήριξη του σοβιετικού καθεστώτος είχε εξαντληθεί.

Μεμονωμένες εκτελέσεις συνέχισαν βέβαια να συμβαίνουν, όπως οι φόνοι του αμερικανού διοικητή Leamon Hunt το 1984, του πρώην δημάρχου της Φλωρεντίας Lando Conti το 1986, του στρατηγού Licio Giorgieri το 1987 και του γερουσιαστή Roberto Ruffilli το 1988, με τις αστυνομικές επιχειρήσεις να οδηγούν σε εκτεταμένες συλλήψεις μελών της οργάνωσης.



Μέχρι τα τέλη του 1988 ωστόσο οι Ερυθρές Ταξιαρχίες έπαψαν να λειτουργούν ως οντότητα, με τα απομεινάρια τους να συνεχίζουν να δρουν μέχρι και σήμερα, αν και πλέον οι νέοι τρομοκρατικοί πυρήνες πολύ λίγα έχουν να κάνουν με τις Ταξιαρχίες.

Η ανάδυση της ιταλικής τρομοκρατίας στις δεκαετίες του 1990 και τις αρχές του 2000, με τις δολοφονίες κυβερνητικών αξιωματούχων και αστυνομικών, είχε βέβαια σχέση με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, μόνο σε επίπεδο ωστόσο μεμονωμένων πυρήνων που συνέχισαν να λειτουργούν στο περιθώριο: αν αντικατοπτρίζουν πλέον οποιονδήποτε κίνδυνο, αυτός θα ήταν περισσότερο εγκληματική δραστηριότητα παρά εξτρεμιστική πολιτική δράση...





Διαβάστε στο Magazino

http://www.forzajuve.gr/2016/02/10.html
Τα 10 ξεκαθαρίσματα κορυφαίων μαφιόζων μέσα από πραγματικές φωτογραφίες. Ο πόλεμος του οργανωμένου εγκλήματος και τα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών αφήνουν πίσω τους ένα σωρό θύματα. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://famigliabianconera.blogspot.gr/2016/01/blog-post_631.html
Οι πιο όμορφες ρεπόρτερ των γηπέδων. Μία όμορφη παρουσία στα ποδοσφαιρικά ανδροκρατούμενα γήπεδα πάντα τραβάει τα βλέμματα. Λογικό. Και δεν συμβαίνει μόνο τις κοπέλες που κάθονται στην εξέδρα αλλά για τις ωραίες που συναντάνε οι παίχτες στο χορτάρι. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://famigliabianconera.blogspot.gr/2016/01/blog-post_187.html
Η πολυτάραχη ζωή του μεγαλύτερου μαφιόζου Αλ Καπόνε. Ο γιος μιας φαμίλιας ιταλών εμιγκρέδων κατάφερε να αναρριχηθεί στα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικανικής μαφίας σφραγίζοντας με την εγκληματική ζωή του τα παγκόσμια χρονικά του οργανωμένου εγκλήματος. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://famigliabianconera.blogspot.gr/2016/01/blog-post_539.html
Το θρυλικό τάγμα των Ναΐτών και οι συνομωσίες που το περιβάλουν. Εκατοντάδες χρόνια πίσω, ένας νεαρός μοναχός στην Ιερουσαλήμ προσέγγισε επιφυλακτικά δύο ιππότες και τους ρώτησε τι είναι αυτό που φυλάνε μέρα-νύχτα και δεν αφήνουν κανέναν να πλησιάσει. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://famigliabianconera.blogspot.gr/2016/01/blog-post_898.html
Η ιστορία του νησιού της βόρειας Ιταλίας που… μυρίζει θάνατο. Βλέποντας κανείς από μακριά το Ποβέλια νιώθει ότι πρόκειται για ένα μικρό ειδυλλιακό νησάκι, «εμπνευσμένο» από τον ρομαντισμό της Βενετίας, που βρίσκεται πολύ κοντά του. [Ολόκληρο το θέμα +] 

http://www.forzajuve.gr/2016/02/blog-post_392.html
Εργα και ημέρες του «βασιλιά της κοκαΐνης» Πάμπλο Εσκομπάρ. Ήταν ο βασιλιάς» της κοκαΐνης. Τις δεκαετίες '70 και '80 έφτασε να ελέγχει έως και το 80% της διακίνησης του σκληρού ναρκωτικού. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://www.forzajuve.gr/2016/03/blog-post_5.html
Πέντε ταινίες που αποκλείεται να δεις μέχρι το τέλος. Υπάρχουν πολλά είδη σινεμά. Το καλό σινεμά, το κακό, το μέτριο και αυτό που κάποιες φορές αναρωτιέσαι γιατί έχει δημιουργηθεί. [Ολόκληρο το θέμα +]

http://www.forzajuve.gr/2016/03/blog-post_21.html
Τα μεγάλα και άλυτα μυστικά του τάγματος των Ναΐτών. Δεν είναι πολλές οι σκιώδεις και αποκρυφιστικές οργανώσεις που έχουν μαγνητίσει διαχρονικά το συλλογικό φαντασιακό όσο το περιβόητο χριστιανικό μοναστικό τάγμα και μάλλον υπάρχει καλός λόγος γι’ αυτό. [Ολόκληρο το θέμα +] 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου